Wielkie Pomorze-idea wielonarodowej przestrzeni kulturowej, rozciągającej się według współczesnych podziałów terytorialnych na ziemiach polskiego Pomorza Wschodniego i Zachodniego oraz niemieckiego Pomorza Przedniego i Meklemburgii. Myśl o wielkim Pomorzu rozumiana politycznie i administracyjnie realizowana była przez dynastię Grafitów, osiągając najpełniejszy wymiar w XVI wieku.

Za dzisiejszych spadkobierców mitycznego wymiaru wielkiego Pomorza uważają się zarówno Polacy, Niemcy, jak i Kaszubi. Wielkie Pomorze rozpoczyna się od małej ojczyzny. Od emocjonalnego uświadamiania sobie własnego domu i jego najbliższego otoczenia: drzewa, kamienia i wody. Potem perspektywa się rozszerza... Zaczyna się myśleć o okręgu, pobliskich miastach i regionie w kategoriach jedności historycznej i kulturowej. Myśl o Wielkim Pomorzu nie prowadzi do wyłączenia z ojczyzny czy poczucia narodu. To raczej decyzja o zanurzeniu się w świat przeszłości, aby go w możliwie pełny sposób przeżywać tu i teraz. To przekonanie, że na Wielkim Pomorzu wypracowano takie sposoby przezywania rzeczywistości, które wciąż warto utrzymywać.