Swobodnemu rozwojowi protestanckiego chrześcijaństwa w Polsce w latach dziewięćdziesiątych XX wieku towarzyszył równoległy wzrost liczby zajmujących się nim badaczy. Różne dyscypliny naukowe poszerzyły naszą wiedzę o rodzimych Kościołach protestanckich o nowe obszary badawcze.

Wśród historyków, historyków sztuki, filozofów religii badających głównie dzieje i myśl religijną doby staropolskiej, pojawili się przedstawiciele innych dyscyplin naukowych, którzy sięgali do współczesności i korzystali z własnych myśli badawczych. Socjologowie i etnologowie religii, politolodzy, antropologowie kultury, religioznawcy wzbogacają dziś literaturę naukową o nowe ujęcia, nowe spojrzenia. Różnorodność ta powoduje, iż obraz polskiego protestantyzmu staje coraz pełniejszy. Rośnie literatura naukowa poświęcona temu tematowi, mnożą się konferencje, których celem jest omawianie tej problematyki.