Monografia jest kompleksowym opracowaniem zagadnienia koncepcji dobrej wiary w przepisach prawa rzeczowego w zakresie zasiedzenia nieruchomości (art. 172 k.c.) oraz roszczenia o wykup gruntu (art. 231 k.c.).

Na podstawie analizy całego powojennego orzecznictwa Sądu Najwyższego i stanowisk nauki prawa autorka opisuje ewolucję wykładni dobrej wiary, prowadzącą do ukształtowania się tradycyjnej, liberalnej i pośredniej koncepcji tego pojęcia. Szczególne znaczenie w teoretycznym opracowaniu tych zagadnień oraz w praktycznym wykorzystaniu treści książki ma obszerne, wnikliwe omówienie konstrukcji prawnej i działania domniemania dobrej wiary (art. 7 k.c.).