W prezentowanej książce Autorka uzasadnia twierdzenie, że mowa pisana spełnia niezwykle ważną rolę w rozwoju dziecka.

Służy bowiem wyrażaniu myśli, ale również ich kreowaniu, umożliwia uświadomienie sobie ich znaczenia, zapewnia też porządkowanie i strukturyzowanie myśli w relacji z innymi. Pisanie edukuje w pewnym sensie myślenie, jest żywą i dynamiczną odmianą języka. Pisanie to środek komunikowania się i uczenia, a także ważny instrument socjalizacji dziecka. Szkoła nie wykorzystuje potencjału rozwojowego, jaki tkwi w języku pisanym.